Ο αγαπημένος μας Μανώλης Γλέζος έφυγε από την ζωή.

Ο έφηβος που δεν υποτάχθηκε στον καταχτητή, αντιτάχθηκε και πολέμησε τον φασισμό.

Ο νεαρός Μανώλης Γλέζος, μαζί με τον Απόστολο Σάντα κατεβάζουν την σβάστικα από την Ακρόπολη το βράδυ της 30 προς 31-Μαϊου -1942. Καταδικάζεται ερήμην σε θάνατο. Τα Γερμανικά στρατεύματα 24 Μαρτίου 1942 τον συλλαμβάνουν μαζί και τον Απόστολο Σάντα. Βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο για την απελευθερωτική τους Δράση.

Το μετεφυλιακό κράτος τον δίκασε άλλες δύο φορές σε θάνατο και η εκτέλεσή του απετράπη εξ αιτίας ενός μεγάλου διεθνούς κύματος συμπαράστασης. Ο Μανώλης Γλέζος ξαναέζησε τους βασανισμούς, τις φυλακές και την εξορία από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967.

Υπηρέτησε και αγωνίσθηκε για την πρόοδο του τόπου μας , από την Αυτοδιοίκηση, το Ελληνικό κοινοβούλιο και το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Δεν συμβιβάστηκε και δεν υπηρέτησε το σύστημα.

Αγωνίσθηκε για την διεκδίκηση των Γερμανικών αποζημιώσεων.

Με δικά του λόγια:

«Με ρωτάνε διαρκώς για τη σημαία. Εγώ όμως, ακόμα κι από την ιστορία της σημαίας, θυμάμαι τη μάνα μου. Όταν γυρίζαμε εκείνη την ημέρα στα σπίτια μας, η ώρα ήταν περασμένη, μετά τα μεσάνυχτα. Πάω στο σπίτι και βλέπω τη μάνα μου ένα κουβάρι στα σκαλοπάτια απ’ έξω. Με περίμενε. Την πλησιάζω και της λέω, «Μάνα!» Σηκώνεται απότομα, με πιάνει από τον λαιμό, με πάει στην κουζίνα για να μην ακούσουν οι άλλοι και ξυπνήσουν και μου λέει, «Πού ήσουν;» Τότε εγώ ανοίγω το σακάκι και της δείχνω το κομμάτι της σβάστικας που είχαμε κόψει. Με αγκαλιάζει, με φιλάει και μου λέει, «Πήγαινε κοιμήσου». Την άλλη μέρα το πρωί, ακούω τον εξής διάλογο: Ο πατριός μου τη ρωτάει, «Πού ήταν χθες το βράδυ ο μεγάλος σου γιος;». Του απαντάει, «Ανέβα στην ταράτσα και κοίταξε στην Ακρόπολη». Ποτέ μου δεν τη ρώτησα πώς το κατάλαβε. Θα το θεωρούσα προσβολή στη νοημοσύνη της. Αλλά για μένα αυτό ήταν το πιο συγκινητικό συμβάν στην ιστορία μου. Η μάνα μου.»

Με αυτά τα λόγια του Μανώλη Γλέζου, το Μέτωπο Ανατροπής για την Αθήνα,  αποχαιρετά τον πρώτο παρτιζάνο της Ευρώπης, αποχαιρετά ένα μεγάλο Έλληνα, εκπρόσωπο μιας γενιάς που δεν λύγισε και δεν υποτάχθηκε. Έναν γενναίο άνθρωπο – σύμβολο της Αντίστασης, έναν ασυμβίβαστο αγωνιστή της Αριστεράς, για την Ειρήνη, την Δημοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη.

Αγαπημένε μας Μανώλη σε χαιρετούμε και σου υποσχόμαστε να συνεχίσουμε τον αγώνα.